Elimizi Neden Bazı Kumaşlardan Çekemeyiz?

Bazı yüzeylere dokunmak yeterli gelmez. El geri çekilir ama neredeyse istemsizce yeniden uzanır. Bu tekrar, bir ihtiyacın sonucu değildir; daha çok bedenin kendi kendine verdiği küçük bir işarettir. Parmak uçları, gözden önce karar verir ve çoğu zaman bu kararın nedenini açıklamaya gerek duymaz. Peluş bir ceketin yakasına dokunmak böyledir.

Yumuşaklık yalnızca fiziksel bir his yaratmaz; bedende hafif bir gevşeme başlatır. Liflerin arasına giren parmaklar, dokunmanın güvenli olduğunu hemen anlar. Bu temas ne bir vaat taşır ne de bir beklenti. Sadece kalmak ister. El, orada biraz daha durur. Taşlanmış ipek ise farklı bir denge kurar. Tam anlamıyla kaygan değildir; pürüzsüzlüğünün içinde çok ince bir direnç barındırır. Tenle temas ettiğinde hissedilen bu küçük karşılık, dokunuşu daha bilinçli hâle getirir. İpek kendini hissettirir ama öne çıkmaz. Bu ölçülülük, eli tekrar çağıran şeydir.Yün, dokunulduğunda varlığını saklamaz. Liflerin düzensiz yapısı, parmak uçlarına sürekli bilgi verir. Yüzey tekdüze değildir; her temas biraz farklıdır. Bu yüzden yün, elde tutulmak ister. Isıtmak için değil, var olduğunu hatırlatmak için. Pamuk çoğu zaman en sessiz olanıdır. Sürpriz barındırmaz, iddiası yoktur. Tene değdiğinde bekleneni sunar. Tam da bu yüzden güven hissi yaratır. El, bazen şaşırmak istemez; tanıdık bir hissin içinde kalmayı tercih eder.

Bu temasların ortak noktası işlev değildir. Koruma, sıcaklık ya da dayanıklılık geri planda kalır. Asıl mesele, bedenin verdiği doğrudan tepkidir. El, hoşuna giden şeyi tarif etmez; tekrar eder. Dokunma, burada düşünceden daha hızlıdır.

Bu yüzden bazı giysilere askıdayken bile dokunulur. Giyilmeden önce, hatta giyilmeye niyetlenilmeden. Çünkü bazı kumaşlar görünmek için değil, hissedilmek için vardır. Onlarla kurulan ilişki sessizdir ama güçlüdür.

Bazen insan şunu fark eder:

Bir giysiyi seçen göz değildir.

Elin kendisidir.